Περιεργο...

Έχω καιρό να εμφανιστώ, το ξέρω..Συγκεκριμένα, κοντά 2 χρόνια...Κι όμως τώρα , μετά το τέλος των Πανελληνίων αισθάνομαι την τεράστια ανάγκη να μοιράστω με τον κανέναν τα αισθήματά μ...Είμαι ερωτευμένη μαζί του..Κάθε του κίνηση, κάθε του θυμός τα πάντα με τρελαίνουν σε αυτόν..Και δν μιλάμε για το απρόσωπο πάθος..Όοοοοοχι...Αυτό το ξεπέρασα καιρό πριν....Μιλάμε για το τώρα...Για το πόσο με τρελαίνει...Μα είναι δυνατόν να μην το έχει καταλάβει.??όποτε μιλάμε οι 2 μας παίρνω αυτό το ηλίθιο χαμόγελο ερωτευμένης...Αχχχχ.....

Deux mois....Quinze jours...

Για τους μη κατέχοντες της γαλλικής, έχω να μεταφράσω..:Δύο μήνες....Δεκαπέντε μέρες...Και να και η δικαιολόγηση:(Ας ξεκινήσω από τα πιο συγκινητικά)..Δύο μήνες..Στην πρώτη μου ανάρτηση, στη δικαιολόγηση του τίτλου , ανέφερα μια ημερομηνία...Την 25 Ιουλίου..Ε λοιπόν σήμερα συμπληρώνονται δύο μήνες από εκείνη την ημέρα..Προφανώς, είναι ελάχιστος καιρός, αλλά σήμερα που το σκεφτόμουν, αναπολούσα εκείνη την ημέρα και ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτή τη χαρά..(και με κάποιον άλλο επίσης, αλλά δεν σηκώνει το τηλέφωνο)Αυτά ήταν τα συγκινητικά και ελπίζω να μην σας πήραν τα ζουμιά γιατί τώρα έρχεται η έκρηξη...15 μέρες, λοιπόν..Δικαίως θα με ρωτήσετε γιατί, και εγώ, κάθε άλλο παρά περιχαρής, θα σας απαντήσω γιατί τόσο είναι το χρονικό διάστημα για το οποίο μου απαγορεύτηκε αυστηρώς η χρήση του δεξιού χεριού.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Και αν δεν το κάνω αυτό, δεν θα μπορώ να γράφω για 3(!) μήνες!!!!!.Και μπορεί να φαίνεται λίγο, αλλά όταν κάνεις όσα κάνω εγώ με αυτό το δύσμοιρο δεξί(μην πάει ο νους σας στο πρόστυχο), πιστέψτε με, δεν είναι!!!Δεν μπορώ να γράψω φυσική, έκθεση και να παίξω κιθάρα(και δίνω για το πτυχίο τον Ιανουάριο, τρομάρα μου!)..Και αν αυτά σας φαίνοντα αμελητέα ακούστε και το παρακάτω:ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΛΥΣΩ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Κάποια ψυχή εκεί έξω ξέρω πως με καταλαβαίνει και πως με νιώθει...Ξέρετε τι είναι για μένα μια βδομάδα συνεχούς αποχής από τα μαθηματικα???Ποιός με καταράστηκε???Τι αμαρτίες πληρώνω??Μα να μου απαγορεύσει να το χρησιμοποιώ??Συγκεκριμένα, με κοίταξε με ένα βλοσυρό βλέμμα και μου είπε:
-Έχετε τενοντίτιδα, δεσποινίς μου.Αν δεν την προσέξετε θα χειροτερεύσει.Αν κάνετε καλή θεραπεία και ζήσετε χωρίς δεξί χέρι για 15 μέρες ΜΠΟΡΕΙ και να γίνετε καλά.
Τι λε ρε φίλε?Και σα να μην έφτανε αυτό, μου ξέσκισε το χέρι, στην κυριολεξία, μέχρι να καταλάβει αν όντως πονάω και δεν τον κοροϊδεύω!Και τώρα πονάω περισσότερο!!!Αχχχχχχχχχχχχχχχ................Πού 'σαι ρε ψυχή που με καταλαβαίνεις???

Ο δρόμος του ειρηνικού πολεμιστή

Καλησπέρα και πάλι...Μια πολύ βροχερή καλησπέρα (εδώ από το Βόλο τουλάχιστον)...Μου αρέσει η βροχούλα...Όταν δε ήμουν μικρότερη και ζωγράφιζα, για να σχεδιάσω τις ψιχάλες έκανα σταυρούς κοντά στο έδαφος..Και όντως άμα το καλοσκεφτείτε, έτσι μοιάζουν οι ψιχάλες που πέφτουν στη γη..Με σταυρουδάκια..Μια άλλη σκέψη που κάνω είναι ότι μπορεί να έχω αυτή την ανάμνηση, όχι μόνο λόγω της βροχής, αλλά και λόγω του ότι αύριο έχουμε τις εκλογές για το δεκαπενταμελές και βλέπω παντού σταυρούς!!!!Σας έχει τύχει ποτέ εκεί που είστε μια χαρά χαρούμενοι και κεφάτοι ξαφνικά να γίνεστε σκατά και να ψυχοπλακόνεστε???Όχι τίποτε άλλο, αλλά κάθε φορά που το νιώθω αυτό αισθάνομαι πολύ χαζή...Τώρα όμως θα ανταποκριθώ στην πρόσκληση ενός καλού φίλου και θα πω πως υπάρχουν πολλά, πολλά, πολλά τραγούδια που με συγκινούν, όμως αυτό που θα ανεβάσω δεν είναι τραγούδι, δεν είναι κείμενο...Είναι ένα απόσπασμα από την αγαπημένη μου ταινία το "Ο δρόμος του ειρηνικού πολεμιστή" γιατί αυτή η ταινία με δίδαξε το πώς να σκοτώσω τον εγωισμό μου, για το ότι "το ταξίδι είναι αυτό που μετράει και όχι ο προορισμός", γιατί καθετί που κάνω το κάνω για μένα και όχι για το βραβείο, όχι γι'αυτό που θα σκεφτούν οι άλλοι όταν και αν τα καταφέρω, γιατί όλοι μας κατά βάθος κρύβουμε έναν ειρηνικό πολεμιστή και γιατί τέλος αυτή η ταινία μου άλλαξε τη ζωή...Όταν την είδα για πρώτη φορά τρελάθηκα με το πόσο μοιάζω στο χαρακτήρα με το βασικό ήρωα..Για όλους αυτούς τους λόγους, φίλε Άλεξ και όλοι εσείς εκεί έξω, δείτε την ταινία και το παρακάτω

Και όμως είμαι ακόμα εδώ...

Και όμως είμαι ακόμα εδώ...Παρά τις ατέλειωτες ώρες φροντιστηρίων και παρά τις φωνές της μαμάς μου για απομάκρυνση από τον υπολογιστή...Και όμως είμαι ακόμα εδώ...Και σκεφτείτε πως μόλις άρχισε η σχολική χρονιά...Και όμως είμαι ακόμα εδώ...Παρά το γεγονός ότι με βασανίζει μια φριχτή τενοντίτιδα και δεν μπορώ ούτε να παίξω κιθάρα, ούτε να γράψω...(ασχετο που ακόμη γράφω και ακόμη παίζω κιθάρα)....Και όμως είμαι ακόμα εδώ...Και μάλιστα με ευχάριστα νέα:Άνοιξε μια από τις αγαπημένες μου ( αν όχι η αγαπημένη μου ) καφετέρια (τεκές είναι για την ακρίβεια ).!!!!Επιτέλους, μύρισε χειμώνας!!!Και επίσης είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι χτές, 22 Σεπτεμβρίου, είχε γενεθλιάκια ο μπαμπάκας μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Μεγάλωσε κατά ένα χρόνο και έχω να δηλώσω ότι το πήρε και πολύ ψύχραιμα...Κατά τα άλλα σε λίγες μέρες θα φιλοξενήσω κάποια κειμενάκια από έναν φίλο και συμμαθητή επί 4 ολόκληρα χρόνια!!Και φυσικά είναι και αυτός γαύρος γιατί αν δεν ήταν δεν θα κάναμε χωριό....Ως γνωστόν, πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι...Τώρα που πλησιάζει και αυτή η ανάρτηση στο τέλος της, κοιτάω προς τα πάνω και σκέφτομαι πόσα θέματα έθιξα για να δω πού να την κατατάξω...Αλλά μπερδεύτηκα!Αυτά που έγραφα ήταν εντελώς αυθόρμητες σκέψεις που αντί να της κρατήσω μέσα μου, τις πέταξα στον υπολογιστή...Συγγνώμη για την μη ύπαρξη συνοχής αλλά τί να κάνουμε??Να περιορίσουμε τις σκέψεις μας???Σας στέλνω την καληνύχτα μου λέγοντας σας :ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ...( και παρακινώντας σας να κάνετε το ίδιο )

Σε κομμάτια...

Σε μια προσπάθειά μου να σπάσει ο πάγος παραθέτω το εξής ανέκδοτο, ξεκαθαρίζοντας εκ των προτέρων ότι δεν είμαι ρατσίστρια...Είναι δυο κρατούμενοι στη φυλακή στο ίδιο κελί. Ο ένας είναι λεπρός. Μια μέρα, εκεί που ξυνόταν ο λεπρός, του πέφτει η μύτη (!)..Ψύχραιμος - ψυχραιμότατος την πιάνει και τη ρίχνει έξω από τα κάγκελα.. Ο άλλος κρατούμενος είχε κυριολεκτικά φρικάρει!!!Την άλλη μέρα, πάλι εκεί που ξυνόταν ο λεπρός του πέφτει το αυτί !!..Και με την ίδια ακριβώς φυσικότητα, το πιάνει και το ρίχνει έξω από τα κάγκελα..Τρελαμένος ο συγκρατούμενος του λέει:- Κολλητέ, τί βλέπω???Την κάνουμε σιγά - σιγά???

Γνωριμία...

Καταρχήν καλησπέρα και καλώς όρισα...Κατά δεύτερον, ας μην είμαι αγενής!Πρέπει να συστηθώ...Λοιπόν, ονομάζομαι Χαρούλα (για όποιον θέλει Χαρά και τώρα τελευταία με φωνάξανε και Χάρις και μου άρεσε πολύ...).Είμαι 15 χρονών, γαυρούλα, τρελλή και παλαβή με τη μουσική μου...Για την όλη ιστορία των blogs έμαθα μόλις πριν από λίγες βδομάδες, όταν ένα φιλαράκι μου μού πρότεινε να δω και αυτή την πλευρά του internet, κάνοντας μια βόλτα στο Blog του(ευχαριστώ Άλεξ!Ένα χειροκρότημα για τον Άλεξ παρακαλώ..)...Και κυριολεκτικά ξετρελάθηκα!!!Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με τραβάει περισσότερο στην όλη ιστορία, πάντως είναι γεγονός ότι με τραβάει πολύ..Αισθάνομαι επίσης την ανάγκη να αιτιολογήσω το όνομα του Blog μου...Όλα ξεκίνησαν 25 Ισμήνη 2008.Εγώ ετοιμαζόμουν να κάνω, όπως τουλάχιστον πίστευα μέχρι τότε, το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου και να φύγω από το Βόλο για 22 (!) μέρες σε μια εκδρομή με τα γαλλικά.Όμως, σε αυτή την εκδρομή δεν είχα ξεκινήσει με παρέα..Εννοώ ότι ήξερα παιδιά, λέγαμε και κανα γειά, αλλά μέχρι εκεί..Σε αυτή την εκδρομή, λοιπόν, ήδη από τις πρώτες μέρες κατάλαβα ότι είχα αρχίσει να δένομαι με έναν άνθρωπο περισσότερο από ότι με τους άλλους, φιλικά αναφερόμενη πάντα..Με αυτό τον άνθρωπο. με αυτή την κοπέλα, ουσιαστικά γνωριστήκαμε και δεθήκαμε εκεί στην εκδρομή..Το τραγούδι που μας ένωσε ήταν το Βιαστικό Πουλί του Νότου, από τον Γιάννη Κότσιρα και τον Δρογώση.Το τραγούδι αυτό, μέρα με τη μέρα έγινε το σήμα κατατεθέν, όλων των παιδιών της εκδρομής..Όμως εμένα εκτός από αυτό μου θυμίζει το φιλαράκι μου.Εξ'ου και το όνομα του Blog μου..Στο μέλλον θα αναφερθώ ξανά σε αυτό το τραγούδι αλλά δεν είναι της παρούσης..Αυτά για τώρα..Εύχομαι να κάναμε καλή αρχή...Σας χαιρετώ μέχρι νεοτέρας..